gerçek yolculuk eve dönüştür – I

Tags

, , ,

IMG_1120 (1)

 

Bütün olmak parça olmaktır; gerçek yolculuk geri dönüştür. *

ya da, bir başka öyküde geçen haliyle, “… gerçek yolculuk eve dönüştür” *.

Bazen gitmek istiyorsun.

Gitmek, terk etmek, ayrılmak, bir yerle bir insanla kendinin bir parçasıyla ilgili tüm halleri arkanda bırakmak, sıfırlanmak, yeniden başlamak istiyorsun – temiz bir sayfa, yeni bir şans arıyorsun.

Gidince, başka bir yerde “ol”unca, hayatın değişecek, sen değişeceksin, umut ediyorsun.

Sonra başka bir köye, farklı bir şehire varıyorsun belki, belki ülke değiştiriyorsun.

İlk defa ayak bastığın bir kıtada, omuzlarını çökerten aynı endişenin kıyısında, sırtlanıyorsun çantanı.

Yeni yüzler. Farklı diller. Alışılmadık kokular. Farklının büyüsü.

Ve bir akşam vaktinde, önünde belki ilk defa tattığın yemeklerden kurulmuş bir sofra – içkinin yanına fıstık isteyince gelen sebze yemeğinin içinden pişmiş fıstık ayıklıyorsun mesela – farkediyorsun ki üstünde aynı bezginlik, aklında aynı sorular, coğrafya değişse de çıkamadığın aynı sokaklar.

Kendini bırakıp gidemezmiş insan, anlıyorsun.

Onca yol gelince – ruh halin bir anda değişsin, dünya yenilensin istiyorsun.

İstiyor. İçindeki ses. İçindeki seslerden biri.

İstediği olmayınca huysuzlanıyor, fena halde bozuluyor.

Derin bir nefes alıyorsun – ve içinde başka sesler olduğunu farkediyorsun. Biri diyor ki, çok heyecanlı, – hadi kumlarda yürüyelim! hadi şu duyduğumuz dalgalarda ıslanalım!, ve bir diğeri de diyor ki, – yorgunum, coşacak halim yok, üstelik ben benim, yine benmişim, kaçamadım işte…

Hatırlıyorsun o anda, zihninde bildiğin ama henüz hayatta deneyimlemediğin bir şeyi: Yolculuğun uzağa değil, merkeze doğru olduğunu – kendinden dışarıya değil, içeriye doğru olduğunu,

ama gelmişsin bir kere, uzaklardasın. Yeni yerde eski kendinle ne yapacağını bilemiyorsun. Cesaretin kırılıyor.

– Bu kadar yol geldim, gene aynı yerde miyim??!!

– Evde kalıp çekmesini de bilirdim…

– Eyvah, üstelik evde değilim, saklanabileceğim bir yorgan altı yok.

. . .

Korkunun olduğu yerde, dönüşüm başlıyor.

Korkuya izin verdiğin yerde, karanlığın gözlerinin içine baktığın anda, dönüşün başlıyor.

Eve dönüşün başındasın.

 

 

 

 

Advertisements